Moja siostra jest bulimiczką. Takie zdanie, kiedy wypowiedziane by zostało kilka lat temu, wywołałoby zdziwienie. Co to jest ta bulimiczka? Leczenie bulimii nie było znane wtedy tak dobrze jak teraz, raczej mało kto miał tego typu problem. Czasem słyszano o anoreksji, ale często też były to informacje nieprawdziwe. Bulimia nie była takim znanym zaburzeniem odżywiania. Obecnie już w szkole poznaje się rodzaje tych zaburzeń, młode dziewczyny są uczulane, prowadzone są zajęcia dla rodziców, podczas, których mówi się o objawach, symptomach, tak aby leczenie bulimii nie miało miejsca w danej rodzinie. Czasami bowiem mamy patrzą na córkę, widzą, że ona dużo je, cieszą się nawet z tego, ale nie wiedzą, że ona za chwilę to zwraca, że w dziewczynie rodzi się później żal, że jadła, poczucie winy, że ona ciągle czuje się brzydka, gruba. Taka profilaktyka pozwala uniknąć niektórych błędów. Podobnie zresztą jest z każdą inną profilaktyką, w tym uzależnień. Wychodzi się z założenia, że leczenie narkomanii nie będzie konieczne, jeśli podejmie się odpowiednią profilaktykę, wyczuli się rodziców, powie im o tym jak ustrzec dziecko przed tym. Czasami faktycznie to sprawdza się, czasem zawodzi, ale warto coś robić, jeśli tylko może trochę pomóc.

Podobne felietony

• Terapia uzależnień (0)